พิธีมงคลแต่งงานลูกผู้ชายทุกคน เมื่อได้บวชได้เรียนแล้ว กรณียะต่อไปก็คือการหาคู่ครอง เพื่อสืบเชื้อสายแห่งตระกูลต่อไปตามประเพณี ลูกผู้หญิงก็เหมือนกัน เมื่อเจริญวัยอายุพอสมควรแก่การที่จะเป็นแม่บ้านได้แล้ว หากมีชายใดผู้คู่ควรมาสู่ขอ พ่อแม่ก็ตกแต่งยกให้ตามประเพณี เป็นอันบำเพ็ญหน้าที่เสร็จไปข้อหนึ่ง ที่ทางพุทธศาสนากล่าวไว้ว่า หาคู่ครองที่สมควรให้การแต่งงานนี้มี 2 ชนิดคือ ถ้าผู้หญิงไปแต่งงานที่บ้านผู้ชายเรียกว่าอาวาหมงคล ถ้าผู้ชายไปแต่งงานที่บ้านผู้หญิงเรียกว่าวิวาหมงคลประเพณีของไทยเรานั้น เมื่อชายซึ่งได้บวชเรียนแล้วมองเห็นว่าหญิงใดมีลักษณะต้องใจตน ก็บอกให้ผู้ใหญ่ไปสู่ขอ บางทีผู้ใหญ่ก็เป็นฝ่ายมองพิจารณาเลือกให้เอง การไปสู่ขอนั้น ต้องจัดเอาผู้ใหญ่ของฝ่ายชายคือพ่อแม่หรือผู้ปกครองอื่นๆซึ่งเป็นผู้สูงอายุหรือมีเกียรติ ก่อนจะไปก็ดูฤกษ์ยามวันดีก่อน แล้วจึงไปเจรจาสู่ขอต่อผู้ใหญ่ฝ่ายหญิง ผู้ใหญ่ฝ่ายชายที่ไปเจรจาสู่ขอนั้น เรียกว่า เถ้าแก่เหตุที่ให้มีเถ้าแก่ไปสู่ขอก็เพื่อเป็นหลักฐานมั่นคงในถ้อยคำสัญญาและถ้าต่อไปมีเหตุให้แตกแยกกัน ก็จะได้อาศัยเถ้าแก่เป็นพยานยืนยันข้อความในทางกฎหมายเช่นเดียวกับประเพณีการแต่งงานในหมู่บ้านหนองป่าแซงที่มีการสู่ขอ การหมั้น และประเพณีงานแต่งตามแบบฉบับประเพณีไทย แต่เริ่มมีการสูญหายไปเนื่องจากมีค่าใช้จ่ายสูงและได้รับค่านิยมทางฝั่งตะวันตกมากขึ้น ทำให้ประเพณีที่สวยงามนี้กำลังหายไป
ประเพณีแต่งงานแบบไทยในหมู่บ้านหนองป่าแซง
ตามประเพณีของไทยเมื่อลูกผู้ชายได้บวชเรียนแล้วหากมีหญิงคนไหนถูกใจตนก็จะบอกแก่บิดามารดาเพื่อจัดหาเถ้าแก่ไปเป็นธุระสู่ขอให้ และหาฤกษ์มงคลเพื่อกำหนดวันแต่งงานต่อไป
IMGA0657.jpg
DSC_1379.jpg



DSC_1157.jpg
DSC_1404.jpg